ATAM, seni artık andıkça içimiz kan ağlıyor…

Senin resimlerinde, gözlerindeki Cumhuriyet sevincini gördükçe, artık utanıyor başımız yere eğiliyor… Mavi bakışlarındaki şefkate daha bir yenik düşüyor bu bedenler…

Bizlere verdiğin yurt topraklarını başkalarına kiralayıp da para elde edenleri, ölümüne kurmak için çaba harcadığın şirketlerin ve fabrikaların satıldığını gördükçe…

UTANIYORUZ… AFFET BİZİ ATAM!

İçimiz acıyor… Senin bizlere verdiğin laik düzeni, yobaz düşünce sahipleri “dinsiz” diye adlandırırken… Kimsede avaz avaz bağırarak “laiklik dinsizlik değildir”... “Laiklik özgürlüktür”… “Laiklik bir devlet yönetimidir”…  Laiklik devlet işlerine din işlerini sokmamaktır”  diyemedi… Diyenlerinde sesi sadece yanındakilerce duyuldu… Yurdu inletemedi… Ama laikliği sevmeyenler, laikliğin verdiği özgürlüğü sonuna kadar kullandılar! Kullandırdık…

UTANIYORUZ… AFFET BİZİ ATAM!

Tüm hayatın boyunca askerdin… Ülkeni kurtarmak için kanını canını, son anına kadar yurdu savunmak, halkı kalkındırmak için harcadın ama bu halk ne yaptı? Yattı keyfine baktı… Kimi kolay köşe dönmeye, kimi hortumlarını çalıştırıp geleceğini kurtarmaya, kimi ise kendi çıkarları uğruna ülkeyi karış karış kiralattı… Hem de o senin kurtarmak için savaştığın, topraklarını paylaşmak isteyenlere!

HUZURUNDA UTANIYORUZ… AFFET BİZİ ATAM!

Arkandan neler neler söylediler… Senin verdiğin özgürlüğü demokrasiyi kullanarak seni aşağılamaya kalktılar… Belgeseller çekip seni küçük düşürmeye çalıştılar… Çünkü sen halkın gözünde bir kahramandın! Vatanı kurtarandın… Seni gönül tahtından indirmenin yolu ancak seni sıradan biriymiş gibi göstermekti… Onu da Can Dündar diye biri çıkıp senin hayatını belgeselle anlatmaya kalktı (!) ama bu halk bunlara prim vermedi… Bilesin! ATAM.

 Seni hep yalnız bunalımlı biri olarak göstermeye çalışmış… Ama hiçbir halkın sahip olamadığı bir lidere sahip olduğumuz gerçeğini bize unutturamadı! Unutturmaya da kimsenin yüreği yetmezdi… Ancak senden korkan birileri bunları yapardı… Kimsenin gücü, senin değerini unutturmaya yetmeyecek ATAM!

Sen nasıl ki hasta olduğun halde yatağında yatmayıp da devletine milletine sahip çıktıysan, bizde sana öyle sahip çıkmalıydık… Çıkamadık…

AFFET BİZİ ATAM!

Bu gözlerimizden akan yaşlar sana helal olsun… Senin değerini bilip de tüm olanları seyretmek ne ızdırap verici ATAM

Din adı altında sana yakıştırılan “dinsiz” iftiralarına bizler kanmayız… Senin TBMM’ni açarken bile cumayı bekleyip de Cuma namazı fetvasıyla açtığını biliyoruz.

“Hem laik hem Müslüman olunmaz” diyenlere de sözümüz var ATAM… Laiklik devlet yönetiminde gerekli bir unsurdur… Müslümanlıksa kişiye özel ALLAH ile KUL arasındaki bağdır… Kimsenin içindeki Allah sevgisini alıp da devlet işine karıştıramazsınız!

Devlet yönetimi bir kurumdur ama ALLAH sevgisi bir inançtır. Karıştırdığınızda ise ancak bunu her sözü çarpıtarak halka yansıtırsınız ki buna da sadece yobazlar ve cahiller inanır... Bir de işine geldiği gibi konuşanlar!

Ahh ATAM… 10 Kasım yaklaşıyor ve bizler senin huzuruna geleceğiz… Geleceğiz de NASIL? İçimizdeki mahcubiyetle, senin bıraktığın yerden devam edemeyişimizin nankörlüğü ile ama senin yıkılmaz azmini yeniden kılıç kalkan gibi kuşanarak, başımız öne eğik, içimiz kan ağlayarak senden güç almaya geleceğiz ATAM!

Senden sonraki gençliğe seni tanıttık ama seni anlatamadık! Onlar sadece seni ezberledi ama hissedemedi ki… Oysa görevimiz senin resmini göstermek değil, senin

düşünceni/kişiliğini/sevecenliğini/içindeki yurt sevgisini ölünceye kadar sahip çıkan biri olduğunu öğretememişiz!

UTANIYORUZ… AFFET BİZİ ATAM!

 Bu vatan uğruna canını veren şehitlerimizin, sakatlanarak evlerine dönen gazilerimizin katilleri yurda dönüyor/dönerken zafer işaretleriyle birçok yandaşları onları karşılarken biz Türk halkı/ birlik beraberliği savunan bu yürekler, seyrediyor ATAM…

Onlar, konvoy halinde sarı kırmızı yeşil bayraklarını sallarken, zafer işaretleri yapıyor ve bu halkın polisi onları korurken buna tepki gösteren şehit ailelerinin yürüyüşlerine bayraklarla meclise girmelerine izin verilmiyor…

Şehitler bu meclisi korumak için can verirken onların aileleri bile o meclise sokulmuyor.

Kahramanlar gibi karşılanan bu kişiler kimdi? Onlarla savaşarak ölen evlatlarımıza ne deniyordu peki? Şehit neydi? Teslim olmaya değil gösteri yapmaya gelenler neyin zaferini kutluyorlar anlayamadık…

UTANIYORUZ… AFFET BİZİ ATAM!

Şehit anası “evladım neden öldü” diye soruyor yanıt alamıyor… Şehit çocuğu “ben babamı hiç tanımadım neden” diye bağırıyor, baygınlık geçiriyor yanıt alamıyor… Bu manzaraları bu halk yaşadı… Ama unutmayacak ATAM!

Artık resmine bakamıyoruz yüzlerimiz UTANÇ’ dan karardı… Gözlerimiz gözlerine bakmamak için başımız yerde… Bağırmak da sana sahip çıkmakta bu ülkede her gün zorlaşıyor.

Artık haykırarak söylüyorum…

SENDEN ÇOK UTANIYORUZ… AFFET BİZİ “ATAM”!

Sen, bu ülkeyi cephede kazandın ama bu Meclisin vekilleri masa başında ülkeyi kaybediyor.  

Artık sizin zamanlarınızdaki gibi savaşlar cephede yapılmıyor, onlarda çağ atladılar ATAM!

Savaşlar görünmeden sinsice, el altından yapılıyor… Kimseler bilmeden halka ninniler söylenerek yürütülüyor.

Ahh….  İçimiz deki feryadı duyurmak için mahcup bir şekilde huzuruna geleceğiz ne olur bizi o şefkatli yüreğinle, layık olmasak da bağrına bas ATAM!

Bizlere “üzülme çocuk, “Ne mutlu Türküm Diyene” de… De ki Türklüğün kişiliğinde olan asil ve damarlarındaki kanı tekrar içimizde titreyerek hissedelim ve kendimize gelelim.

Senin yüreğindeki sevgiye şimdi daha da çok muhtacız, sana seslenirken gözlerimizden akan yaşlar, bil ki yüreğimizin yangınıdır ne olur “sar” bizi ATAM!

Şunu bil ki… Sen hep Türk halkının en büyük lideri oldun öyle de kalacaksın… Kimseler seni yüreğimizde küçültemeyecek, değerini düşüremeyecek, onların çabalarını gördükçe bizler seni daha da göğe taşıyacağız ATAM!

O mavi gözlerin her daim bizlere ışık saçtı ve bakışların daima bize ileriyi gösterdi (görmeyi bilmediğimiz zamanlarda geçecek)  ve gösterecek ATAM…

Askerlerinle nasıl ki tek vücut, tek yürek olduysan, bizler şu andaki kuşak gençlikte öyle olacak… Bundan hiç kuşkun olmasın ATAM.

Bu cumhuriyeti senden aldık başkalarına vermeyeceğiz… Bu halkın sahip olduğu tek lider tek kahramansın… Cumhuriyet bizim kanımız, canımız da toprağımızın olsun!

Nice 71 yıllar geçse de, bizimle hep vardın ilelebet de olacaksın!

Mahcup ama bir o kadarda artan tüm bağlılığımızla, içimizin feryadını yaşlarımızla akıtarak, bir kez daha huzurunda haykırıyoruz…

Seni çok seviyoruz ATAM!

AYSEN