Albay Reşat Çiğiltepe, 1879’da İstanbul’da doğdu. 1896’da Harp Okulu’nu bitirdi.
Trablusgarp ve Balkan Savaşları’na katılmış, Yanya savunmasında yaralanmıştır. Çanakkale Cephesi’nde ve Muş’un Rus işgalinden kurtarılmasında da önemli rol oynayan Reşat Bey, 1918’de Suriye Cephesi’nde İngilizlere esir düştü. Kurtulur kurtulmaz Millî Mücadele’ye katıldı. Yarbay rütbesi ile İnönü ve Sakarya savaşlarına da katılan Reşat Bey, son olarak 57. Tümen Komutanlığı görevine atanmıştır. Büyük Taarruz’un ikinci gününde, Dumlupınar yolunu kilitleyen Çiğiltepe’yi düşmandan temizlemesi emredilmiştir. Ne var ki, bu tepenin önemini çok iyi bilen Yunan Başkomutanı Trikopis ise en zinde bir tümenini üstün ateş gücüyle bu tepeye yığmıştır. Bundan sonrası kayıtlara aşağıdaki gibi geçmiştir; “... 27 Ağustos 1922 sabahı saat 10.30’da Mustafa Kemal telefonda komutana; Reşat Bey, bu önemli tepeyi ne zaman alacaksınız? Gecikmeniz genel durumu etkiliyor. Komutanım, yarım saat sonra alacağız. Başarılar diliyorum. Mustafa Kemal (10.45): Düşmanın halen direndiğini görüyorum. Gözümüz o tepede, çok önemli. Komutanım tepeye düşman bir tümen yığmış direniyorlar. Ama alacağız komutanım, mutlaka alacağız. Mustafa Kemal (11.00): Reşat Bey’i istiyorum. Komutanım Reşat Bey size bir mesaj bırakarak intihar etti. Okuyorum, komutanım. Yarım saat zarfında bu tepeyi almak için söz verdiğim halde sözümü yapamamış olduğumdan dolayı yaşayamam. Çiğiltepe alındı. Mustafa Kemal’in gözlerinden yaşlar boşanır: Allah rahmet eylesin, Reşat Bey büyük bir vatanseverdi. 11.45 Başkomutanın telefonu çalar: Çiğiltepe alınmıştır komutanım. Yüzlerce ölüsünü bırakan düşman Sincanlı Ovası’na doğru kaçmaktadır, arz ederim. Şahadetinin sonrasında TBMM kendisi adına ailesine İstiklal Madalyası takdim etmiştir. Ailesi, soyadı kanununu müteakip “Çiğiltepe” soyadını almıştır.
Bu yazıyı hürriyet gazetesinden alıp sizlerle payklaşmak istedim. Çünkü böylesine ulu kişiliklerin aldığı bir memlekette yaşıyoruz. Ama ne yazıkki savaş görmemiş, açlık sıkıntısı çekmemiş torunlar olarak ülkenin birde şimdiki durumunu bir düşünün!
Eğitimde ne kadar ilerlemişiz, düşünelim...
Siyasette ne kadar kaliteyi ön plana çıkarmışız, düşünelim...
Topraklarımıza nasıl sahip çıkmışız, düşünelim...
Bölünmez birlik beraberliği nasıl koruyoruz, düşünelim...
Çağdaş olup çağ atlamayı nasıl algılamışız, düşünelim...
En önemlisi ATATÜRK ilkelerini nasıl anlamış ve yaşatmışız düşünelim!
Düşünmeyi bilmeyen bir toplumunda geleceği olmayacağını bilelim!
